دخترزمستان

زندگی شیرین است مثل شیرینی یک روز قشنگ

زندگی رویا است مثل رویای یک کودک ناز

زندگی زیبایی است مثل زیبایی یک غنچه ی باز

زندگی تک تک این ساعت هاست

زندگی چرخش این عقربه هاست

زندگی راز دل مادر من

زندگی پینه ی دست پدر است

گفتي كه مرا دوست نداري گله اي نيست

بين من و عشق تو ولي فاصله اي نيست

گفتم كه كمي صبر كن و گوش به من كن

گفتي كه نه بايد بروم حوصله اي نيست

پرواز عجب عادت خوبيست ولي حيف

تو رفتي و ديگر اثر از چلچله اي نيست

گفتي كه كمي فكر خودم باشم و آن وقت

جز عشق تو در خاطر من مشغله اي نيست

رفتي تو خدا پشت و پناهت به سلامت

بگذار بسوزد دل من مساله اي نيست

اری این منم که در دل سکوت شب
نامه های عاشقانه پاره می کنم
ای ستاره ها اگر به من مدد کنید
دامن از غمش پر از ستاره می کنم

با دلی که بوئئ از وفا نبرده است
جور بیکرانه و بهانه خوشتر است
در کنار این مصاحبان خودپسند
ناز و عشوه های زیرکانه خوشتراست

ای ستاره ها چه شد که در نگاه من
دیگر ان نشاط و نغمه و ترانه مرد
ای ستاره ها چه شد که بر لبان او
اخر ان نوای گرم عاشقانه مرد

جام باده سرنگون وبسترم تهی
سر نهاده ام به روئ نامه های او
سر نهاده ام که در میان این سطور
جستجو کنم نشانی از وفای او

ای ستاره ها مگر شما هم اگهید
از دوروئئ وجفای ساکنان خاک
کانچنین به قلب اسمان نهان شدید
ای ستاره ها،ستاره های خوب وپاک

من که پشت پا زدم به هرچه هست و نیست
تا که کام او ز عشق خود روا کنم
لعنت خدا به من اگر به جز جفا
زین سپس به عاشقان باوفا کنم

ای ستاره ها که همچو قطره های اشک
در دل سیاه شب نهان شدید
ای ستاره ها کز ان جهان جاودان
روزنی به سوئ این جهان گشاده اید

رفته است و مهرش از دلم نمی رود
ای ستاره ها،چه شد که او مرا نخواست
ای ستاره ها،ستاره ها ستاره ها
پس دیار عاشقان جاودان کجاست؟

سيرم از زندگي و از همه كس دلگيرم
آخر از اين همه دلگيري و غم مي ميرم
پرم از رنج و شكستن، ‌دل خوش سيري چند ؟
ديگر از آمد و رفت نفسم هم سيرم
هر كه آمد، دل تنهاي مرا زخمي كرد
بي سبب نيست كه روي از همه كس مي گيرم
تلخي زخم زبان و غم بي مهري ها
اينچنين كرده در آيينة هستي پيرم
بس كه تنهايم و بي همنفس و بي همراه
روزگاريست كه چون ساية بي تصويرم
دلم آنقدر گرفته است، خدا مي داند
ديگر از دست دلم هم به خدا دلگيرم!

شکسته!

به آسمون نگاه كن براي ما ميباره

براي ما كه امشب جدا شديم دوباره

تو خونه اي كه نيستي چه سخته بي تو بودن

زمونه ي لعنتي تو رو گرفته از من

سفر بخير عزيزم خدا پشت و پناهت

بدون يكي نشسته هميشه چشم به راهت

نگو جدايي ما بازي سرنوشته

نگو كه قصه مونو خود خدا نوشته

اون همه خاطرات و چطور فراموش كنم

تو رفتي و نديدي اون كه شكسته منم

سفر بخير عزيزم خدا پشت و پناهت

بدون يكي نشسته هميشه چشم به راهت

به من نگو كه گريه تلخه شگون نداره

نگو بذار آسمون به جاي ما بباره

اون كه شكسته منم سرت سلامت عزيز

به ياد عشقمون باش تو فصل زرد پاييز

سفر بخير عزيزم خدا پشت و پناهت

بدون يكي نشسته هميشه چشم به راهت

امشب برای گریه ام یک شانه می خواهم که نیست

اما شبيه قصه مون به گوش هيچ كس نرسيد

حرفات همه بهونه بود براي شاعر شدنم

نخوندي از ترانه هات يكي براي موندنم

دلم مي خواد سر بذارم رو شونه هات

شعر و غزل برات بگم،بگم از اون ناگفته هات

هوا هواي رفتنه،وقته پرنده شدنه

بخون برام اي همنفس!دلم داره پر مي زنه

ابرا همه رنگي شده،هواي دلتنگي شده

اينجا كه بارون نمياد،دلا همه سنگي شده

راستي مي خوام چيزي بگم،ممكنه باور نكني

داروندارم واسه تو دلم رو پرپر بكني

ديگه بايد اسم تو رو توي دلم صدا كنم

به وقت دلواپسي ها،فقط واست دعا كنم

قصه ي ما تموم شده مثل تموم قصه ها

چه بي صدا شكسته شد،دلم تو دستاي شما.

بی دل و خسته در این شهرم و دلداری نیست

غم دل با که توان گفت که غمخواری نیست

شب به بالین من خسته به غیر از غم دوست

ز اشنایان کهن یار و پرستاری نیست

یارب این شهر چه شهریست که صد یوسف دل

به کلافی بفروشیم و خریداری نیست

فکر بهبود خود ای دل بکن از جای دگر

که در این شهر طبیب دل بیماری نیست.

قاصدک می گوید:کهکشان جای خداست.

ارزویم این است...که روم تا اوج انجا که خداست.

دست او گیرم و بر گونه ی او بوسه زنم.

تا که شاید شب تارم پر از نور شود.

و بتابد مهتاب،و سحرگاه بخواند مرغی.

قاصدک روزی گفت:می برد من را با خود،انجا که خداست.

روز دیگر...اما...

قاصدک تنها رفت...

و من گوشه نشین را نفرستاد به اوج.

اشک می ریزم و گاه میزنم لبخندی روی دنیای سیاه.